اعتماد نوشت: از همان دستی که می دهیم دریافت می کنیم

etemad 9 خبر عجیب

روزنامه شفقنا اعتماد در مطلبی با عنوان «از همان دستی که می دهیم می گیریم» به قلم عباس عبدی نوشت:
تورم مواد غذایی با تورم سایر کالاها تفاوت اساسی دارد. به عنوان مثال اگر لباس گران شد، می توانید مصرف لباس خود را کاهش دهید و لباس های دست دوم بپوشید. اما چقدر باید از کمیت و کیفیت مصرف مواد غذایی بکاهیم تا بی پولی نداشته باشیم؟ کافی است به تورم مواد غذایی در چند سال اخیر اشاره کنیم که احتمالاً 4 تا 5 برابر شده است. طبیعتاً فشار ناشی از این امر بر خانواده‌های ضعیف‌تر بیشتر می‌شود و این فشار در دیدگاه‌ها و انتظارات آنها از دولت منعکس می‌شود و باعث اعتراض و بدبینی می‌شود. اما نکته جالب اینجاست که گاهی مشکلات خارج از برنامه های دولت اتفاق می افتد. نه تنها مشکلات، بلکه در برخی موارد پدیده های مثبتی نیز خارج از اراده دولت ها رخ می دهد. برای مثال می توان به خشکسالی و خشکسالی اشاره کرد. در سال 1998، باران فراوان بود و شرایط آب و کشاورزی بهبود یافت. طبیعتاً این به نفع دولت روحانی بود، هر چند دولت او در این بارندگی ها نقشی نداشت. این بارندگی ها در ابتدای سال بود، اما اواخر سال ماجرا چرخید و کرونا آمد که نه تنها سود این باران را خنثی کرد، بلکه وضعیت اقتصادی را چندین پله به عقب برگرداند. البته در هر دو مورد عملکرد دولت در مقابله با این پدیده هم در پیشگیری از خسارت سیل و هم در مبارزه با کرونا قابل ارزیابی است. اما به هر حال ماجرای اصلی در هر دو مورد خارج از مدیریت و برنامه دولت بود. گرانی های اخیر مواد غذایی به ویژه در زمینه حبوبات، نان، آرد، روغن، مواد اولیه دامی و … از همین دست است. اگرچه نه همه، بخش مهمی از این هزینه ها ناشی از جنگ در اوکراین است. به همین میزان و علاوه بر آن، افزایش شدید قیمت نفت که به نفع تولیدکنندگان نفت از جمله ایران است نیز ناشی از این جنگ است و ربطی به سیاست دولت ایران ندارد. پس می بینیم که در دولت جدید دو پدیده خارج از اراده دولت همزمان ظاهر شد که یکی به ضرر و دیگری به نفع دولت و جامعه است. در جوامع پیشرفته بین آثار چنین مشکلاتی تمایز قائل می شود. به عنوان مثال اروپایی ها برخلاف ما با دو مشکل نامطلوب، قیمت مواد غذایی و سوخت که از محصولات جنگ اوکراین است، مواجه بوده اند، اما تاکنون نشنیده ام که رقبای سیاسی در این کشورها دولت های خود را در این زمینه به بی کفایتی متهم کنند. آنها به مسائل دیگر اعتراض می کنند، اما می دانند که مشکل غذا و سوخت فراتر از رقابت سیاسی و حزبی بوده است. با این مقدمه باید پرسید که چرا در ایران اینطور نیست؟ چرا مخالفان و منتقدان دولت به این نکات اعتراف نمی کنند و دولت را مقصر مشکلات بدون توجه به علت آن نمی دانند؟ دو دلیل برای این وجود دارد. اول اینکه دولت ها نمی خواهند از هم جدا شوند. در واقع اگر سال پربارانی داشته اند یا به دلایلی قیمت نفت بالا رفته و امکان صادرات آسان شده است، آن را در کارنامه خود ثبت می کنند و حاضر نیستند بگویند که این اتفاقات خارج از اراده آنها رخ داده است. و برنامه ریزی کنید. دلیل دوم مهمتر است. وقتی خودشان جزو منتقدان دولت قبل هستند، علاقه ای به تشخیص و مقصر دانستن همه مشکلات دولت مستقر ندارند، چه دولت در آن نقش داشته باشد یا نداشته باشد. اگر کرونا بیاید یا ما را تحریم کنند، برایشان مهم نیست، در هر صورت دولت مقصر است. نتیجه این وضعیت که ضعف اقتصادی مردم است به چوبی در برابر دولت تبدیل می شود. بالاخره روزی که خودشان به این عدالت تحلیلی محتاج باشند، از آن استفاده نخواهند کرد. حتی اگر آدم بخواهد منصف باشد باز هم می ترسد که از عقیده اش سوء استفاده شود و بهانه ای برای بی گناهی او گرفته شود. شما از همان دستی که می دهید دریافت می کنید. این یک توضیح مفصل است. آیا می توان این دور باطل را شکست؟ دشوار است، اما من به اندازه سهم محدود خود می گویم که برخی از قیمت های بالای مواد غذایی در چند ماه اخیر محصول جنگ اوکراین و یک پدیده جهانی است. افزون بر این، افزایش قیمت انرژی و نفت و امکان صادرات آنها خارج از اراده دولت فعلی ایران بود. عملکرد این دولت را با توجه به این دو نکته ارزیابی کنیم.

  گلر پرسپولیس رضایت نامه گرفت!

اخبار قبلیآیا احتمال تکرار سناریوی سریلانکا در تونس وجود دارد؟/تحلیل العربی الجدید

دیدگاهتان را بنویسید