اعتماد نوشت: چین، روسیه و نظم بین المللی

خبر عجیب

شفقنا- روزنامه اعتماد در مطلبی با عنوان «چین، روسیه و نظم بین المللی» به قلم عباس عبدی می نویسد:
دو سفر مهم به چین و روسیه در گذشته و آینده و همزمان با مذاکرات وین انجام شد. در این میان اجرای توافق 25 ساله ایران و چین که از سوی وزیر امور خارجه اعلام شد، مرا به این فکر انداخت که چگونه می توان توافقی را اجرا کرد که در مجلس تصویب نشده است؟ البته از این مجلس نمی توان انتظار زیادی داشت، اما طبق اصل 77 قانون اساسی: «معاهدات، مقاوله نامه ها، معاهدات و قراردادهای بین المللی باید به تصویب مجلس شورای اسلامی برسد». حتی برجام که نیازی به تصویب مجلس نداشت در مجلس اصولگرا تصویب شد، این توافق چگونه از این قاعده خارج می شود؟ مجلس و هیئت امنا احتمالاً مشغول مسائل مهم تری هستند. از این بگذریم. من در برخی رسانه ها از مخالفان روسیه و چین انتقاد کرده ام و قبلاً هم این را نوشته ام. من معتقدم که این جریان نوع دیگری از جریان ضد خارجی است که هم اکنون در ایران رواج داشته و در هر زمان به شکلی خود را نشان داده است و یکی دیگر از رویه های غرب ستیزی است که در میان نومحافظه کاران رواج دارد. به خصوص در مورد چین، حسادت منجر به این نوع تهاجم سیاسی شده است. به همین دلیل است که معتقدم ما باید از این محاصره های متعارف عبور کنیم و آماده باشیم تا تعامل منطقی و سازنده با همه کشورهای جهان و دو سر سود داشته باشیم. البته این بدان معنا نیست که روابط با همه کشورها یکسان خواهد بود، بلکه باید منطق کلی را پذیرفت و سپس به میل خود داد. در این زمینه اصل انعقاد قراردادهای دوستی با چین، روسیه، هند، برزیل، ترکیه و همه کشورهای دیگر قابل قبول است. البته جزئیات آن نیاز به تخصص دارد که از صلاحیت امثال من خارج است.

  اسکان مسافران نوروزی در بقاع متبرکه کوم در نظر گرفته شده است

اما نکته مهمی که باید در نظر داشت این است که هر کشوری به ویژه چین و روسیه از اجزای کلیدی نظام بین المللی موجود هستند. این دو کشور از نظر نظامی و اقتصادی به ترتیب در رتبه های اول و دوم قرار دارند. آنها اعضای دائمی شورای امنیت سازمان ملل هستند و حق وتو دارند. آنها بودند که به قطعنامه های این شورا علیه ایران رای دادند و این به خاطر دشمنی با ایران نبود. از آنجایی که آنها هنوز از این قطعنامه ها پشیمان نشده اند، حمایت آنها از قطعنامه ها با حمایت آنها از نظم بین المللی موجود موجه است و آن را به نفع خود و حتی در صلح جهانی می دانند. اگر چالش‌های جدی بین آن‌ها و غرب و به‌ویژه ایالات متحده وجود داشته باشد، در آن نظم رقابت می‌کنند. این نظم ممکن است در آینده تغییر کند، اما در حال حاضر همه این کشورها در این نظم به دنبال منافع خود هستند و با یکدیگر رقابت می کنند و سعی می کنند چارچوبی در آن چارچوب پیدا کنند. هر دو روابط بسیار نزدیک با اسرائیل دارند، هم به قطعنامه های شورای امنیت پایبند هستند و هم از آنها دفاع می کنند. هر دو مخالف هسته ای شدن کشورهای دیگر هستند. هر دو روابط مستقیم اقتصادی و سیاسی با غرب و ایالات متحده دارند. هر دو درگیر نوعی فرآیند دیپلماتیک برای حل و فصل امور جهانی هستند. این دو کشور یا یکی از آنها به تنهایی نمی خواهند این قانون را نادیده بگیرند. اکنون، مانند جنگ سرد، هیچ دوقطبی مبتنی بر درگیری بین آنها وجود ندارد.
در این زمینه، ایران می‌تواند از رویارویی با غرب (به شرط درستی این سیاست تقابلی) با بهبود روابط با این دو کشور یا هر کشور دیگری، مشروط بر اینکه این تقابل در نظم بین‌المللی وجود داشته باشد، استفاده کند. اگر فکر می کنند می توانند روی حمایت فرضی هر دو طرف در برابر نظم جهانی موجود حساب کنند، قطعا در اشتباه هستند. هیچ چاقویی دسته آن را قطع نمی کرد. چین نمی خواهد به هنگ کنگ یا تایوان بپیوندد تا این دستور را نادیده بگیرد.
بنابراین آنچه به عنوان پیشنهاد قابل قبول قابل ارائه است، تغییر رویکرد ایران به نظام بین الملل است. در این سیستم قابل پخش است و دارای عرض وسیع است. می توانید معامله کنید، می توانید قراردادهای 25 ساله ببندید، اما اگر اصول این سیستم را نادیده بگیرید، ضرر پشت ضرر خواهد بود. شورای امنیت سازمان ملل متحد و قطعنامه های آن سنگ بنای این نظام است.

  فراهم کردن شرایط اشتغال برای بیش از 2000 زن سرپرست خانوار در اصفهان

خبر قبلیکیهان نوشت: وساطت ایران در قرن جدید آسیایی

دیدگاهتان را بنویسید