اطلاعات نوشت: اشتغال کاذب از طریق رانت دولتی

خبر عجیب

شفقنا- روزنامه اطلاعات در یادداشت سردبیر علیرضا هانی با عنوان «/ اقتصاد به زبان ساده – 4
«استخدام» به شرح زیر است:

«شغل برای همه» شعار همه دولت هاست. اشتغال زوایای مختلفی دارد. از منظر اجتماعی، کار عاملی برای شناسایی افراد است. وقتی به کسی می گوییم چه کنیم؟ این بدان معناست که ما می خواهیم زوایای شخصی و دیدگاه او را نسبت به زندگی درک کنیم. بنابراین مشاغل جایگاه اجتماعی خاص خود را دارند و طبیعتاً در یک سطح نیستند. اما روح کار ذاتا مهم است. درست است که ما بین حرفه ها تفاوت قائل می شویم، اما افراد بیکار، اعم از ثروتمند یا فقیر، باسواد و بی سواد، اساساً هویت اجتماعی ندارند، به گفته جامعه شناسان، بیکاری یکی از عوامل اصلی بیماری ها و ناهنجاری های اجتماعی است. بیکاری انواع آسیب ها را به همراه دارد. فرد بیکار هم به دلیل فرصت و وقت آزاد اضافی که دارد و هم برای رفع نیازهای روحی و روانی خود بیشتر از فرد شاغل در معرض رفتارهای زیانبار است. موضوع رابطه کنش فردی و اجتماعی با بیکاری تاریخچه مفصلی است که از حوصله این مقاله خارج است، اما اشتغال به عنوان یک رفتار اقتصادی تفاوت هایی با اشتغال به عنوان یک معضل اجتماعی دارد. دولت ها معمولاً به دنبال اشتغال کامل هستند. اشتغال کامل در یک کلام به این معناست که هیچکس به طور غیر ارادی بیکار نمی شود. اگرچه دولت ها متعهد هستند جامعه را به سمت اشتغال کامل برسانند، اما از منظر اقتصادی این امکان پذیر نیست و لزوما کشور را به سمت تولید کامل سوق نمی دهد. در واقع مفهوم تولید کامل با مفهوم اشتغال کامل مطابقت ندارد. به عنوان مثال، فناوری می تواند اشتغال را کاهش دهد اما تولید را افزایش دهد. در خط تولید فولاد یا خودرو که 500 نفر استفاده می کردند، استفاده از فناوری روز این اشتغال را به 10 نفر کاهش می دهد و در عین حال کیفیت تولید را افزایش می دهد.
در واقع شعار فناوری این است که فرصت های بیشتری برای تفکر و تفکر معنوی در اختیار افراد قرار می دهد. دولت های رفاه با گسترش فناوری مکانیسم اشتغال را اصلاح کرده اند تا از افزایش بیکاری جلوگیری کنند. به عنوان مثال، برای افزایش رضایت کارگران و استخدام نیروی کار بیشتر، ساعات کاری را کاهش داده اند.

  همکاری با فارابی برای ایجاد شجاعت نظامی/نظامی همواره پشتوانه فیلمسازی بوده است

در کشورهایی مثل هند یا بنگلادش تقریبا مشکلی به نام بیکاری وجود ندارد و همه به نوعی مشغول هستند. اما آیا این به معنای دستیابی به موفقیت کامل در تولید و اقتصادی است؟ بدیهی است که پاسخ منفی است. اشتغال کامل با استفاده از روش های تولید اولیه در واقع کار زیاد با محصول کم است. مفهومی در اقتصاد ایجاد شده به نام «بهره وری». این مفهوم صرفاً به این معناست که با کمترین کار و انرژی بیشترین بهره را از آن ببرید. این امر از طریق فناوری و مدیریت به دست می آید. بر این اساس، دستیابی به اشتغال کامل به روش هندی یا بنگلادشی ممکن است از منظر اجتماعی بخشی از آسیب ها را کاهش دهد، اما توجیه اقتصادی ندارد.

اینکه «با روش‌های تولید اولیه بیشترین اشتغال را فراهم کنیم» یا «از طریق فناوری و مدیریت بیشترین بهره‌وری را تضمین کنیم» پاسخی حیاتی برای همه دانشمندان برای انتخاب گزینه دوم است. در دنیای امروز هرگز نمی توان تولید را فدای اشتغال کرد. بنابراین برای رسیدن به اشتغال بیشتر نباید به ابزارهای قدیمی و اولیه تولید برگردیم، بلکه باید زمینه های فعالیت جدیدی را برای ایجاد ارزش افزوده فراهم کنیم که خود اشتغال مولد دارد.

با توجه به پیشنهاد فوق آنچه برای ایجاد اشتغال مولد نیاز است سرمایه گذاری و مدیریت تولید است. سرمایه گذاری ها زمینه های جدیدی از اشتغال را ایجاد می کند و مدیریت مستمر و رقابتی این حوزه ها را تضمین می کند. هرگونه تلاش دیگری برای ایجاد اشتغال بدون سرمایه گذاری و مدیریت، تلاشی شرورانه برای ایجاد اشتغال کاذب از طریق رانت های دولتی است که طبیعتاً بی ثمر و بی ثبات است.

  استقرار تیم های امداد جاده ای البرز

مشاغلی که فناوری محور نیستند و از کمیت و کیفیت زیاد بهره نمی برند، نمی توانند ارزش افزوده کافی ایجاد کنند. اشتغالی که ارزش افزوده نداشته باشد نمی تواند درآمد زیادی برای شاغلان به همراه داشته باشد و در این شرایط با جامعه ای مواجه هستیم که در حالی که نرخ اشتغال نسبتاً بالاست، اکثر شاغلان فقیر هستند.

انطباق الگوهای اشتغال زایی در جامعه ما با اظهارات فوق می تواند وضعیت اشتغال و درآمد و رفاه کارکنان را نشان دهد.

خبر قبلیکیهان نوشت: لزوم مراقبت از صلابت «اراده» ایران
خبر بعدیرزمایش مشترک عربستان و فرانسه در دریای سرخ

دیدگاهتان را بنویسید